Rośliny doniczkowe

Hodowla roślin domowych, egzotycznych, ozdobnych i owocowych

Jak przyspieszyć wiosne

TulipanOkazuje się, że wiosnę można przyspieszyć i łatwo to uczynić nawet na parapecie okna, ale trzeba pomyśleć o tym we wrześniu wysadzając cebulki kwiatowe. Wtedy na przedwiośniu zakwitną kolorowo tulipany, narcyzy, hiacynty, krokusy, scille, szafirki. W tym celu wybiera się cebulki najdorodniejsze, a więc np. tulipanów o obwodzie około 12 cm, hiacyntów 16 cm, narcyzów — podwójne lub potrójne, krokusów 7 cm. Muszą być kształtne, zdrowe, nieuszkodzone. Spośród odmian tulipanów najbardziej atrakcyjne będą z grupy mieszańców (hybrydów) Darwina, o wielkich kwiatach w różnych odcieniach żywo czerwonej barwy: Apeldoorn, Diplomate, Holland’s Glory, London, Paradę, Oxford, Dover, Gen. Eisenhover. Z narcyzów można zaś wybrać odmiany: Carlton, Unsurpas-sable, Golden Harvest, Dutsch Master, Helios, Geranium. Przy innych kwiatach odmiany nie mają istotnego znaczenia.
Cebulki wysadza się do doniczek lub innych pojemników pojedynczo lub po kilka razem, zależnie od gatunku, wielkości cebul i pojemności naczynia. Na otwór w dnie naczynia kładzie się skorupkę glinianą, drenaż, a następnie sypie ziemię lekką, pulchną, przepuszczalną, wilgotną, przesianą przez sito, z domieszką czystego grubego piasku. Można użyć ziemi z ogrodu, byle nie spod roślin cebulowych. Cebulki umieszcza się ostrożnie w ziemi piętką w dół, i tak głęboko, aby wierzchołek był lekko przykryty. Powierzchnia ziemi po posadzeniu cebulki powinna być o 1 cm niżej od krawędzi doniczki, oby woda nie wypływała przy podlewaniu.
Naczynia z cebulkami przenosi się do chłodnego, ale zabezpieczonego od mrozu pomieszczenia, najczęściej piwnicy, w której temperatura powinna wynosić od 8 do 10°C ciepła przy znacznej wilgotności powietrza. Pomieszczenie powinno być ciemne, gdy jest widno na doniczki należy nałożyć kołpaczki z czarnego papieru lub doniczki odwrócone dnem do góry. Cebulki, zależnie od temperatury i wilgotności powietrza, podlewa się 1-2 razy w tygodniu, aby ziemię utrzymać w stałej wilgotności. Dla nawilżania powietrza skrapia się podłogę czystą wodą. Konieczne jest również wietrzenie pomieszczenia.

ŻonkilW piwnicy cebule ukorzeniają się, tworzą liście i pąki kwiatowe. Okres ten trwa od 2 do 3 miesięcy. Właściwe pędzenie rozpoczyna się wówczas, gdy liście są dostatecznie wyrośnięte (u tulipanów I hiacyntów do wys. 6-8 cm, u narcyzów -10-12 cm, u innych drobnych cebulkowych — 5—6 cm), a między liśćmi wyczuwalny jest przy dotyku pąk kwiatowy. Przenosi się wtedy naczynie do mieszkania, trzyma w temperaturze 16—20°C, chroni przed zmianami temperatury i podlewa rośliny umiarkowanie, ale systematycznie, aby ziemia była stale wilgotna. Tulipany i hiacynty wymagają jeszcze w tym czasie okrycia z ciemnego papieru, który zdejmuje się, gdy liście podrosną, zaczną się rozchylać, a między nimi ukaże się pęd kwiatowy. Inne cebulkowe wystawia się od razu na światło. Dla krokusów, szafirków, scilli pożądana jest nieco niższa temperatura pędzenia — 14— 15°C i obfitsze podlewanie, bo przesuszenie nawet krótkotrwałe grozi zeschnięciem drobnych kwiatów.
Rośliny te, jak również hiacynty, zakwitają zwykle po około 3 tygodniach od rozpoczęcia pędzenia, czyli przeniesienia roślin do widnego pomieszczenia, tulipany po 4, a narcyzy — 6 tygodniach.
Jeśli chcemy jak najdłużej mieć kwiaty, trzeba rośliny z wybawiającymi się kwiatami trzymać w temperaturze 14— 15°C, z dala od źródła ciepła (kaloryfera lub pieca), a przynajmniej na noc wynosić do chłodniejszego pomieszczenia. Drobne rośliny cebulkowe po przekwitnięciu, gdy są odpowiednie warunki atmosferyczne, wysadza się do gruntu z całą bryłką ziemi.

KonwaliaU hiacyntów, tulipanów, narcyzów usuwa się sam kwiat pozostawiając łodygę. Rośliny przenosi się do chłodnego i wilgotnego pomieszczenia podlewając początkowo umiarkowanie, a coraz mniej gdy zaczną żółknąć liście, aż do zasuszenia. Suche cebule wyjmuje się z ziemi i przechowuje do jesiennego wysadzenia w ogrodzie.
Podobnie jak tulipany czy hiacynty można też skłonić do kwitnienia już nawet w styczniu konwalią.
W kłącza konwalii można się zaopatrzyć w zakładach ogrodniczych, sklepach nasiennych, punktach sprzedaży materiału szkółkarskiego lub wziąć z własnego ogródka. Z lasów tych kwiatów wykopywać nie wolno, bo są pod częściową ochroną.
Do pędzenia nadają się wyłącznie trzyletnie kłącza z pąkami kwiatowymi i mięsistymi korzeniami, długimi na około 15 cm. Pąki kwiatowe różnią się znacznie od liściowych. Są grubsze, szeroko stożkowate, tępo zakończone, o widocznych u podstawy 3 brunatnych pierścieniach -bliznach po łuskach okrywowych z 3 lat. Pąki liściowe natomiast są cienkie i zakończone spiczasto.
Z własnego ogródka kłącza konwalii wykopuje się w październiku i w początku listopada, gdy liście zasychają. Po otrząśnięciu ziemi i usunięciu liści dokonuje się selekcji i kłącza z pąkami liściowymi wysadza ponownie do gruntu, do dalszej uprawy, ale już na innym miejscu. Po 3 latach starannej uprawy będzie można uzyskać z nich dobry materiał do pędzenia.
Przeznaczone do pędzenia w domu kłącza wiąże się w pęczki i dołuje w wilgotnym piasku w ogródku lub w skrzynce na balkonie, względnie w pomieszczeniu o stałej temperaturze 0-5°C. Powinny być tak przysypane, aby tylko pąki wystawały nad powierzchnię. Należy zwracać uwagę, aby piasek był stale wilgotny, co wymaga codziennego podlewania.

NarcyzZ miejsca dołowania można brać kłącza do pędzenia już w końcu listopada, ale powinny być choć przez tydzień wystawione na działanie niższych temperatur (-1 do -2°C).
Przy sadzeniu kłączy skraca się korzenie do około 12 cm. Silniejsze przycięcie nie jest wskazane, bo odbija się ujemnie na rozwoju pędów kwiatowych. Kłącza wysadza się do odpowiednio głębokich pojemników, wypełnionych piaskiem, torfem, trocinami, mchem albo ich mieszaniną w odstępach 2—3 cm. Pąki powinny znajdować się tuż pod powierzchnią podłoża. Dla utrzymania równomiernej wilgotności można w początkowym okresie przykryć rośliny warstwą mchu.
Po obfitym podlaniu, naczynia z kłączami osłania się kołpakiem z czarnego papieru lub odwróconymi do góry dnem doniczkami, ponieważ początkowo konwalie pędzi się w ciemności. Umieszcza się je w pomieszczeniu o temperaturze około 25°C przy pędzeniu wczesnym (grudzień—luty), przy późnym (marzec—kwiecień) wystarczy już temperatura  20°C.
Niezbędne jest utrzymanie stałej wilgotności podłoża.
Gdy rośliny osiągną 10—12 cm wysokości, wystawia się je na pełne światło, podlewając równomiernie, ale już nie tak obficie. Po rozwinięciu się pierwszych kwiatów umieszcza się je w pomieszczeniu o niższej temperaturze (12-14°C), bo wtedy dłużej będzie można cieszyć się ich wdziękiem i zapachem.
Konwalie pędzone w grudniu i styczniu zakwitają po 4—5 tygodniach od chwili przeniesienia kłączy do mieszkania, pędzone zaś od lutego do kwietnia już po 2-3 tygodniach.